Wat spoken die twee avonturiers ginder uit in deze feestelijke periode? / We horen zo weinig van die mannekes... hoor ik van alle kanten aanwaaien, AWEL: de dagen na onze aankomst uit Iguazu en Isteros del Iberá hebben we er vooral voor gezorgd dat onze te hoog oplopende kosten (hint voor sponsors) wat getemperd werden en deden we dus niet veel buiten onze nachtrustachterstand wegwerken, een wandelingske hier en een heerlijk asadoke (BBQ) daar, wat beachvolley en veel zwemmen! Ook het aantal Belgen in dit dorpje steeg sneller dan een populatie konijnen ooit voordeed (ouders Kimmy en ouders Ezra waren ook op bezoek; wat het totaal op 10 bracht). Verder hebben we hier in Nelson misschien wel de belangrijkste beslissing voor het vervolg van onze reis genomen. Ik kan/wil/mag er momenteel nog maar weinig over lossen maar volg vooral den blog een wees benieuwd! De 23ste december was het een hoogdag voor het ARCO-project, er werd een heus kerstfeestje georganiseerd met een film (Wall-E) en een doortocht van Papa Noel (oftwel de kerstman, met dank aan Hugo oftewel de papa van Kimmy). Heerlijk om te zien hoe ongewoon het hier is om een film op groot scherm te zien (voor veel kindekes was het de eerste cinema-ervaring ooit) en om de blije gezichten te zien na het ontvangen van een zakje snoep en een ARCO-baseball-pet (bij ons moeten er minstens batterijen inzitten...)! Ook grappig om te observeren hoe snugger de jongeling hier denkt te zijn, met hun eerder gekregen petje half onder hun t-shirt verstopt, probeerden velen (aangemoedigd door hun ouders) een 2de petje te bemachtigen. Gelukkig ziet Papa Noel alles! Een dag later was het dus kerstavond (over waar dit zou plaatsvinden ging veel getouwtrek aan vooraf: met onze Belgische clan waren we namelijk op quasi hetzelfde moment bij twee families uitgenodigd, en een uitnodiging weigeren wordt hier niet in dank afgenomen). Gelukkig werd er door Kimmy een sluitend compromis uitgedokterd: we brachten kerstavond al etend door bij de grootvader van de reiger (oftewel Nicolas Frutos) en keken op het dakterras van de roze villa naar het vuurwerk (jawel kerstmis wordt hier gevierd alsof het nieuwjaar is). Daarna passeerden we bij de tweede familie om nog wat alcoholische drankjes te nuttigen en tenslotte gingen we nog naar een kerstmisfuifke in de plaatselijke bemdhal (dit alles in korte broek en hemdje).
Op 26 december reden we samen met Dennis en Bruno (de 2 hombres van het project) voor een 2de maal naar Buenos Aires. Ons plan was om den 31ste vanuit BA naar Uruguay reizen en op een strand in Montevideo het nieuwe jaar in te zetten. De eerste avond logeerde we in San Isidro (een poepsjiek dorpje tegen BA) bij verre, aangetrouwde familie van Bruno. Meteen na onze aankomst stelde de gastvrouw voor (waarschijnlijk omdat we er wat verwaaid en oververhit uitzagen na de rit) om bij haar zus thuis te gaan zwemmen, een paar blokken verder. Hier werden we wederom heel gastvrij onthaald door haar twee prachtige dochters; na een klapke van tien minuten nodigden ze ons uit bij een van hun vriendinnen thuis, waar ze 's avonds gingen voordrinken met een vrouw of acht. Bij aankomst aan de gigantische villa ('t Zoerselhof is er niks tegen) zaten we allemaal met onze kop in de wolken te fantaseren over wat de avond zou brengen. Helaas werden we even later (na de extreem korte voordrink) met de voeten terug op de grond gezet toen we een keet binnenstapten waar niks anders dan cumbia en cachengue ofzoiets (ne mix tussen cumbia en reggaeton) gedraaid werd. Verschrikkelijk! Op de koop toe bleek de drank er duur en de vrouwen saai, bummer! De volgende dagen besloten we om in een hostel door te brengen... hier zitten immers veel meer feestgezinde reizigers, en dus gingen we tussen het verkennen van het stad door van tijd is een danspaske zetten. Het grootste succes was de CroBar op zaterdagavond, waar we eindelijk nog eens goe konden feesten op elektronische muziek, doorspekt met lekkere Engelstalige rockers. Overdag legden we ons neer in een van de met koppeltjes gevulde parken in Recoleta, om met een muziekske erbij wat in den dagboek te schrijven en wat Spaans te leren.
Hoewel we er enorm naar uitkeken om per boot de Río de la Plata over te steken, besloten we dit omwille van het hoge prijskaartje toch maar op een andere manier te doen. Op 31 december vertrokken we dan maar per vierwieler richtig Uruguay (ne gigantischen omweg) om omstreeks 18h en na 300km rijden aan de grens te horen te krijgen dat we niet mochten passeren wegens ontbrekende papieren. AAAAAAAAAAARRRRRRRGGGGGGG.... tja auto 180° draaien en dezelfde weg nog maar eens heel snel afmalen (nieuwjaar op de grens vieren was echt geen optie...). Om half twaalf reden we BA terug binnen en om twee na twaalf genoten we van het vuurwerk in Puerto Madero. Nadat de laatste pijl het luchtruim was ingeknald gingen we feesten in een park in Palermo. Geweldig om 2009 in te zetten onder de blote sterrenhemel, effe te dutten tegen een van de velen arboles (bomen) en dan verder te feesten tot na het gekraai van de laatsten haan (en dit alles in korte broek en bloot bovenlijf!!) WE LOVE BA... Verder op 1 januari nog nooit zo weinig gedaan als dit jaar. Den 2de zijn Bruno en Dennis dan per boot naar Uruguay gereisd en bleven wij achter om wat plata te sparen.

De laatste zaterdag maakten we nog wel een verrassende uitstap. Op aanraden van den Joe, onze Amerikaanse roommate, brachten we een bezoekje aan de schrale Zoo van Luján (50km buiten 't stad). Hier vielen we van de ene verbazing in de andere: de inkom, waar we een olifanten- en kamelenrit werden voorgeschoteld, was een klein partytentje, de lama's liepen gewoon over de wandelpaden (wat niet verwonderlijk was aangezien hun terrein afgebakend werd door halfsegat opgehangen kiekendraad), en een gigantische zeeleeuw strompelde door een groep mensen. Het zotste was wel dat men in deze zoo (met de gepaste slogan 'juntos en el mismo lugar') bij alle dieren de kooi mocht betreden. We konden er tijgers, welpjes, leeuwen, leeuwinnen en een babybeertje aaien! Alle dieren die geaaid mochten worden bleven supertam liggen (naar verluid werden ze pas bij de nachtelijke wandeling actief, maar enige platspuiting is volgens ons niet met zekerheid uit te sluiten), terwijl de andere tijgers e.d. tussen ons rondliepen. Het sociale of mensvriendelijke gedrag werd hen van jongsaf aangeleerd door honden bij in hun kooien te plaatsen. Het babybeertje lag op een bepaald moment lepeltje met een hond. Een van de leukste dingen was het voederen van de capucijnaapjes (a.k.a. Marcel van Ross in Friends). Geweldig hoe deze vanaf de slingertouwen op je schouder sprongen om de cola (?!) uit je handen te komen likken. Onze hostel voor deze 3 dagen was trouwens een echt sprookje; kamer op het dak, groot dakterras, douchen buiten in de bakkende zon, en heel veel schatten van nieuwe mensen (Peruviaanse, Hollandse, Amerikaanse, Franse, Braziliaanse...). Ons arsenaal aan tips en overnachtingsplaatsen is verzevenendertigvoudigd na deze uitstap. Verder hebben we ook besloten (na wat tokkelen op het dakterras) om een gitaar mee te zeulen en een poging te doen om de kunsten van den Jimmy na te streven.
Op 5 januari zijn we dan teruggebold naar Nelson alwaar we nu ons aan het voorbereiden zijn op trekkingtochten van 5 dagen tot 1 week in Patagonië. Na alle drukte van de voorbije dagen hunkeren we echt naar een stevige brok natuur, en als we de verhalen mogen geloven, gaan we daar serieus kunnen snoepen....

Voordat we afsluiten willen we iedereen nog een heel gezond, liefdevol en wereld-verkennend 2009 toewensen. Bij deze gooien we ook voor iedereen drie kussen en een pakje confetti naar de andere kant van de Atlantische plas...

Hasta luego,

Maxwim