Terug herenigd, en na afscheid te nemen van de Cox-familie en de Aussies (na 2,5 maand), bracht de Falcon ons via een tweedaagse tussenstop bij onze artisanale vrienden in Valpo, naar het noorden van Chili (zo´n 1500km verder) door cactusvelden, mijnontginningsgebieden en prachtige zonsondergangen met de Andes als decor. De twee nachten brachten we telkens door al lado del mar. Nummer één op een met cactussen bezaaide clif waartegen de golven musikaal zelfmoord pleegden. Nummer twee op een desolaat strand, onder een sublieme sterrenhemel met een duinenverlichtend kampvuur. Met de aankomst in zicht, weigerde de Falcon dienst en hielden we een verplichte pitstop in het aartslelijke Calama. Een dag later kwamen we aan in San Pedro de Atacama, een dorpje gebouwd rond een oase, gelegen in één van de droogste gebieden op aarde; de altiplano aan de voet van de Lincancabur vulkaan. In het centrum van dit dorpje lijkt de tijd echt stil te staan, ongepaveide straten, kleine, uit klei geconstrueerde huisjes, irrigatiesysteem in open lucht... Bokrijk maar dan in het echt. Na een bezoek aan de Salar de Atacama (zoutvlakte) met bijhorende flamingo's en lama's, een 'drijf' in een zoutmeer, een nachtelijke trip in de woestijn vanachter op ne pick-up, thermen in een prachtige groene vallei en het ontmoeten van heel veel interessante mensen sloten we het hoofdstuk Chili af met een valse noot. Met z'n vieren (een Duitser die in Brazilië had gewerkt, vergezelde ons) probeerden we de de Paso de Jama, die ons terug naar Argentinië zou brengen, over te steken. Van San Pedro tot aan de grens bedraagt dit zo´n 180km waarvan de eerste 80 km zonder zwans kaarsrecht omhoog richting sterrenhemel reiken. De Falcon zag dit niet zo goed zitten en weigerde na 40km enige toenadering tot Janneke Maan. Bergafwaarts was dan weer geen probleem en zo breiden we een dag aan het verblijf in Chili. Gelukkig ontmoette we een Argentijn die in de toerischtische industrie van Chili tewerkgesteld is en ons een gratis dak boven ons hoofd aanbood (met dank aan de Falcon, die wederom dienst deed als ijsbreker). Volgende dag ontwaakt in het ochtendgloren en op zoek gegaan naar camioneros die Andrea, Kai (Duitser die ons vergezelde) en Iris (Amerikaanse die eveneens stond te liften) over de Andes konden loodsen. Met twee in de Falcon met gedemonteerde luchtfilter (auto's zijn blijkbaar ook gevoelig voor ijle lucht) en met zo´n 90 liter naft, begonnen we aan de spannende klim. 80 liter naft, 5 jumpstarts, ontelbare vloekpartijen, twee keer de slee bijna achterlatend, één grenspassage waar we alles konden uitladen en 12 uur later kwamen we uitgehongerd aan in San Salvador de Jujuy waar we ons ongerust geworden gezelschap terug ontmoetten.