Hola chicos,

Eindelijk nog eens enkele minuten tijd, een computer die fatsoenlijk werkt en een thermometer die net geen 40 graden meer haalt. Dus maken we graag nog eens tijd voor een volgend reisverslag...

Het afscheid in Nelson was het eerste hekele punt, we hadden gepland onze maag tegen de middag lekker te vullen en daarna snel effe iedereen een kuske te gaan geven. Ware het niet dat het afscheidsfeest en de daarbij horende drankjes een beetje roet in het eten gooiden. In de late namiddag dan ook nog eens een paar verplichte vueltas (toerkes) maken met de plaatselijke bevolking (Wie wil er nu niet eens in een falcon gezeten hebben ;-)) en tegen valavond dan toch de sleutel kunnen omdraaien en Nelson uit kunnen bollen (OEF). Na twee dagen fantastisch roadtrippen (straalblauwen hemel, falcongroepies, geweldige landschappen...) kwamen we dan aan in Rosario.

Deze stad herbergt volgens onze Lonely Planet de schoonste soort vrouwmensen van het hele país, en eerlijk gezeg we kunnen ze geen ongelijk geven. De stad zelf bevat het imposante monument ter ere van de Argentijnse bandera (vlag) en een rivier die de titel rivier echt wel waard is. In deze Río Paraná bevinden zich enkele eilandjes met het nodige strandzand en dus begaven we ons in het bijzijn van enkele meiden uit BA en een enkeling uit Schotland naar deze lugar. Wat een zaligheid om in 40 graden effe wat afkoeling te vinden, komt er nog bij dat er een live-optreden was en dat we de nacht er doorbrachten temidden van de kampvuurtjes omdat we de laatste boot ´gemist` hadden...

Na Rosario begaf de stilaan gezegende slee zich richting Atlantische oceaan om daar halt te houden in Puerto Madryn, de toeganspoort naar het Península Valdés met zijn fantastische fauna en flora. Hier was het moment aangebroken om onze Falcon iets meer te bevolken en dus gingen we in het hostel op zoek naar aangenaam gezelschap. Dit bleek niet zo heel moeilijk en na twee dagen waren we helemaal volgeboekt. Op de achterbank bevinden zich (tot op heden) een Nederlandse (Rian) en twee gigantische Aussies (Bratt en Tom, die gadverdomme al 20 maanden op sjok zijn). Op naar Valdés, ware het niet dat onze vierwieler ons deed halt houden in Puerto Pirámides (wegens verlies van motoronderdelen). Dit enige dorpje op Valdés bevatte gelukkig een geweldige camping in de duinen en de garagisten hier zijn net iets sneller dan in het noorden. De volgende dag kon onze rondrit toch plaatsvinden met zelfs meer inzittenden dan de dag voordien (Beatrice, een Italiaanse die een van de Aussies uit de duinen had geplukt, paste er nog net bij). Gezellig met zijn zessen gingen we op zoek naar de pinguïns, zeehonden en zeeleeuwen in een natuur die we alleen kenden uit National Geographic docu´s. Hard gelachen met de conversaties van de zeeleeuwen en nogal raar om de pinguins in een sneeuwvrij en zelfs behoorlijk warm gebied te zien rondwaggelen. Daarnaast moesten we voortdurend opletten dat we geen gordeldieren, nandoes of guanacos platreden. Des avonds nadat het natuurschoon een beetje bezonken was, probeerden we in het bijzijn van twee Argentinos uit de geweldige provincie Neuquén onze eerste eigen asado uit... Wat een vlees! De volgende dag werd het zelfs nog beter toen we door enkele chicas uit Trelew uitgenodigd werden om een boottochtje te maken. Toen bleek dat we met dat bootje tot op twee meter van de zeeleeuwen gingen varen sprongen we werkelijk een gat in de lucht van blijdschap, dat nog verder uitkraterde toen we op de terugweg plots tussen de dolfijnen dobberden.

Hoewel we ons vooraf bij het Oostelijke deel van Patagonië enkel een dor en kaal landschap voorstelden waar weinig aan te zien was, ontdekten we het tegendeel. Kusten met kleurrijke kliffen, meer pinguïns en zeeleeuwen, de lucht en het water in een onderling duel omterblauwst... Hier beseften we nogmaals dat de reis in auto echt zoveel meer te bieden heeft dan in een bus die je van de ene toerischtische trekpleister naar de andere brengt. Op de ruta 3 (3000km van BA naar Ushuaia) na meermaals 90 graden links af te draaien (richting Atlantische) toch ook een keer naar recht afgeslagen (landinwaarts) omdat er daar al een paar miljoen jaar boomstammen liggen die door deze bedlegerigheid versteend zijn geraakt (en ook door andere dingen). Om er te geraken moesten we eerst 50km over ne schraal onderhouden gravelweg door prehistorische landschappen rijden, héél speciaal. Vulkanen, tafelbergen, versteende bomen, lava en hoewel een vos net iets kleiner is dan een T-rex was het toch ook fijn om deze van dichtbij te zien. Hierna rustig verder zuidwaarts tot er weer een geluid uit onze slee weerklonk dat bij andere autos niet te horen was en we dus een verplichte tussenstop maakten in Puerto San Julian. Hier enkele dingen kunnen repareren maar voor het grootste stukgereden onderdeel moesten we naar een Río Gallegos (grotere zuidelijkere stad). Na het zien van Toninas (de kleinste dolfijn op onze planeet met zwarte rug en hagelwitte buik) bolden we met z’n twee naar Río Gallegos (de rest ging uit voorzorg voor meer averij met de bus tot daar). Ook in deze heel lelijke stad bleek het moeilijk om het benodigde onderdeel te pakken te krijgen en te laten installeren, maar na wat aandringen werd alles toch gefixt en konden we met z’n vijven naar Tierra del Fuego vertrekken. Dit schiereiland wordt gedeeld met Chili en dat zullen we geweten hebben. Na vier keer een grenspost te doorkruisen kwamen we eindelijk in het juiste (Argentijnse) deel van het eiland terecht. Onderweg nog even gestopt om in de Laguna Azul te duiken, een meer in ne vulkaankrater waarvan de diepte ongekend is (denk aan een natuurlijke en mooiere versie van het dourmeer). Hilarisch om de Aussies daarna in hunnen boxer en met een stevige regenvlaag de vulkaan terug te zien bestijgen. Na een nacht naast de grens te slapen en gewekt te worden door de gekende bries doorkruisten we schitterende landschappen! Het land begon te glooien en de kleur groen kwam terug tevoorschijn (2 maanden na de laatste echte bossen in Iguazu). Deze landschappen deden onze reistijd gestaag stijgen wegens de vele ‘verplichte’ foto/geniet-tussenstoppen. In de namiddag bereikten we dan de meest Zuidelijke stad van onze aardkloot (voor de gemakkelijkheid vergeten de Argentijnen effe het Chileense Puerto Williams dat nog net iets zuidelijker ligt, maar met zijn 2000 inwoners kan dit eigenlijk ook geen stad genoemd worden, als ze maar vetes kunnen uitvechten die Argentijnen en die Chilenen. [Van oneindige wrok gesproken: de Argentijnen blijken het na 25 jaar nog altijd niet te kunnen accepteren dat de Britten de Falklands in beslag genomen hebben, overal in’t land staan er borden langs de weg met de slogan: “Las Malvinas (zoals desbetreffende eilanden hier genoemd worden) son Argentinas” . Elke keer als ge zo’n bord passeert vraagde u af: “aleej, is ullie land nu nog niet groot genoeg!!?] ). Vanop een berghelling kan je hier zalig genieten van het samenvloeien van de Atlantische en de Stille Oceaan en van de vele bootjes die als eenden op het water dobberen tijdens zonsondergang.

Listo. Bij deze willen we weer snel terug naar buiten om een bootje voor onze overzet naar Puerto Williams te zoeken en om verder te genieten van wat er ons hier te gebeuren staat.

Tot één der volgende computeraangelegenheden...