DITVERHAALMOEST AL VEEL EERDER GEPOST ZIJN

MAAR WEGENS TIJDSGEBREK ENAFGEZONDERD VAN DE WERELD POSTEN WE DIT DUS NU...

VEEL LEESPLEZIER

Ons voornaamste doel in Ushuaia was dus het vinden van bootje dat ons voor een schappelijke prijs (de officiële ferry was extreem duur) naar Puerto Williams op Isla Navarino kon brengen, om daar de geweldige Dientes-trekking te ondernemen. Met een tip van een Frans koppel met hetzelfde plan bleek dit een koud kunstje: van de eerste keer prijs. Na de nodige aankopen zoals een vislijn, een paar handschoenen en een regenbroek - en fatsoenlijke stappers voor Tom die eerst van plan was de tocht in zijn sneakers of liever nog teensletsen te ondernemen (typisch Aussie) - stapten we bij het vallen van de avond op de Podorange, ne prachtige Franse zeilboot. Met zicht op de idyllische haven van Ushuaia serveerden ze ons du vin, du pain et du boursin, met zuiderse muziek op de achtergrond. Aangekomen in Puerto Williams bleek de douane daar niet meer te werken en ‘moesten' we de nacht op de boot doorbrengen. Voor het slapen passeerden we wel nog eventjes langs de bar op een oud marineschip dat tevens dienst deed als douanekantoor (een houten tafel op het dek), om voor het eerst de Chileense specialiteit Pisco Sour te proeven, lekker! Na enkele uren tooghangen in deze supergezellige bar, en tegen het einde nog wat speeksel op te vangen van ne zatte grijze Schot, gingen we met z'n vijven slapen in de keuken van den boot, lekker dicht op elkaar en op de keukentafel.

De tocht waaraan we de volgende dag begonnen is zonder twijfel de mooiste en meest gevarieerde uit ons leven tot nu toe, echt sprookjeswaardige natuur die om de haverklap veranderde en ons keer op keer verraste. De eerste dag begon meteen met een kuitenbijter: meer dan 500m de hoogte in door een bos, over een pad dat meermaals versperd werd door bomen die door toedoen van bevers en wind omgevallen waren. Bij het bereiken van de boomgrens werden we getrakteerd op een wondermooi uitzicht over de groene vallei en de Beagle Channel met daarachter besneeuwde bergtoppen. Na een tweetal uur de steenmannen (stenen opgestapeld in piramidevorm) te volgen langs de bergflank, bereikten we onze eerste overnachtingsplaats: een meer waarvan de omgeving het best vergeleken kan worden met de Shire, thuishaven van Frodo en co. Een waterval en vele kleine beekjes vonden er hun weg naar het meer tussen de met lichtgroen mos begroeide heuvels. Na een stevige klim langs de rivier en een stenen maanlandschap waarop we nog eens ne sneeuwbal konden werpen, passeerden we de volgende dag de Dientes (bergtoppen in de vorm van haaientanden), en lunchten we naast een kristalhelder meer. Na het losrukken van enkele boomstammen voor de zithoek rond het vuur, sloten we samen met enkele Duitsers de dag af met het zingen van Duitse, Hollandse en uiteraard Vlaamse schlagers, waarbij de Aussies hun ogen wijd opensperden. Net voor zonsondergang kwamen we de derde dag - gevuld met een prachtig 360° panorama op een bergtop, een wilde afdaling door een bos en een gigantisch moeraslandschap met rode waterpoeltjes - aan bij Refugio Charles, een uit boomstammen gebouwde hut die daar ergens rond 1950 door de marine gezet was. Na een rustdag bij Lago Windhond (een meer op het zuidelijkste punt waar we misschien ooit zullen komen, 3870km van de Zuidpool) waarop we ondanks de positieve verwachtingen geen enkele vis aan de haak konden slaan, keerden we naar Puerto Williams terug via de vallei, waarin we ons een weg baanden door wederom vele natuurpareltjes.

Terug in Puerto Williams werden we allemaal compleet zot toen ze ons in het übervolkse restaurant 'Dientes de Navarino' een gigantische hamburger met avocado en fritten voorschotelden. Den eetlust was niet te houden na vijf dagen op havermout, pasta en rijst. Een tweede wens van de vier dudes was om nog eens op de lappen te gaan. Over de plaats waar dit zou gebeuren werd niet getwijfeld: de marineboot! Na heel wat pinten en wat whiskeys informeerden we eens bij Forella, de gezellige en goedlachse barmadam of zij misschien geen gratis slaapplaats voor ons wist (want de hostels zijn nogal duur aan het eind van de beschaving). Geslaagd: hoewel ze zelf de volgende dag op reis vertrok, mochten we gratis overnachten in een klein hutje met stoof dat ze in de nabije toekomst van plan was te verhuren. De sleutel moesten we gewoon bij de buren bezorgen wanneer we zouden vertrekken! Voor twee dagen hadden we dus van de verniet onze eigen stek in het zuidelijkste dorp ter wereld, echt zalig zo'n vriendelijke mensen.

Wegens het gebrek aan grote boten moesten we ons opsplitsen om terug naar Ushuaia te gaan. Met z'n tweeën staken we (ook weer gratis) met een bende 40-jarige Australiërs, die terugkwamen van Antarctica, de Beagle Channel weer over. Hierbij deden we onze eerste zeilervaring op (enkel observatie weliswaar). We konden de haven toch niet binnenvaren op de motor, aldus de hilarische crew. De camera's werden massaal bovengehaald toen even later de broer van Luis, de Ushuaiaan aan boord, met zijn sportvliegtuigje kwam overvliegen. (Op het einde toch stieken de motor gebruikt)

Terug in Ushuaia dus, hief effe uitgerust in een geweldig relaxt hostel (Yakush) en vanaf nu zullen we enkel nog maar Noordwaarts reizen...