Nadat we de Falcon terug door de bergpassen ten noorden van Ushuaia hadden geloodst en nog een nacht aan een meertje op het vuur(ei)land sliepen (eveneens een poging tot vissen gedaan maar weer achter het net gevist) verlieten we deze winderige streek voorgoed. Omdat het aantal k's (kilometers op zijn aussies) naar onze volgende bestemming (Puerto Natales) net iets van het goede te veel was voor onze slee en we voor den donkere thuis wilden zijn, besloten we in Rio Verde halt te houden. Een estancia (lees: een boerderij
die net iets groter is dan die van vava) gelegen in een prachtige baai. Omdat ons voedselrantsoen enkel nog bestond uit nen tuub ketchup en mayo, begaven we ons naar het enige resto. Volgens de Lonely Planet (= onze reisgids) was dit een gezellig huiselijk restaurantje met typische Chileense gerechten. Bij het betreden van dit establissement stootten we op nen hoop iets oudere Duitse toeristen, DAMNED. Gelukkig waren ze hier heel blij nog eens met jongelingen te kunnen klappen en kregen we onze diner tegen een redelijke prijs. De dag erna speelden we effe schaapsherder alvorens ons naar Puerto Natales te begeven.
Hier verbleven we bij een zekere Johnny Callaghan, een 'gepensioneerde' gaucho (cowboy) met Ierse roots die zijn gezellig ouderlijk huisje gedecoreerd had met allemaal handgemaakte producten. 'Mi casa es tu casa'; waren de woorden waarmee we werden verwelkomd en zo voelde het ook aan. Na het live-optreden (via TV) van Santana in Chili, haalde Johnny zijn gitaar boven om
de Santana in zichzelf te ontwaken. Heerlijken avond met un montón (nen hoop) de vino en pisco (typisch Chileense sterke drank). De volgende avond prepareerde hij ook nog een asado de cordero (lams-bbq) voor ons en 6 andere Amerikaanse medeverblijvers, waarbij ie halverwege zat in bed sukkelde. Nadat we al onze benodigdheden voor 9 dagen bergen en wildernis in een ontelbaar aantal plastic zakken hadden gestoken en onze veel te zware rugzakken in de Falcon gepuzzeld hadden, vertrokken we richting Parque Nacional Torres del Paine. Te midden van dit natuurschoon was het tijd om ons beste beentje voor te zetten. We wandelde zo'n 130 km tussen prachtige bergen, blauwe meren
en duizende gletsjers... Heerlijk om elken dag moe maar voldaan aan te komen op een van de campingspots en spaghetti met pakjes-saus te verorberen tussen backpackers die net hetzelfde voelde en aten. Enkele hoogtepunten van deze trekking waren de John Gardner-pas (tevens ons hoogste punt) van waar
we een subliem overzicht hadden over een deel van de campo Hielo Sur (een van de grootse ijsvelden ter wereld) en de aangrenzende Grey gletsjer, de ontdekking van een ijsgrot (met duizende verschillende blauwe kleuren en een waterval ertussen) in deze gletjser, het ontbijt bij de Torres (3 bergtoppen die als torens uit het dal reizen) die verlicht werden door de opkomende zon, en de passage van een condor op enkele luttele meters boven en onder ons.
Nadat iedereen een of meer pijnlijk lichaamsonderdeel bezat verlieten we het park via een zandweg langs blauwe meren met flamingos, nandús (soort struisvogels) en guanacos (soort lama), om aan de grenspost met Argentinië onze droomwereld abrupt te verlaten. Waar zijn de papieren van onze
auto, DAMNED!!! Na heel wat heen en weer gevloek en niet echt te weten wat te doen, keerden we dan maar terug naar onze vorige bestemming, Puerto Natales om daar telefonisch contact te zoeken met alle instanties die onze papieren in hun bezit konden hebben, zonder resultaat... Dus er zat niks anders op dan een avondje stevig door te zakken met een hoop mensen die hun ledematen eveneens pijnigden in het park.
De volgende dag tussen het overpeinzen, telefoneren en vloeken door een rodeotoernooike meegepikt, om bij de ultieme poging te vernemen dat de papieren gewoon op de plaats lagen waar ze eerst 'zeker niet teruggevonden' waren... Woehoehoe! Weerklonk het in het duanekantoortje. Toen we ze overhandigd kregen, bleken er toch twee dingen spoorloos, maar met wat geluk moet het ons lukken om de grens over te steken. Iedereen duimen en kaarske branden dus

hasta luego