De duimen en kaarsen uit het Belgiënland (en omstreken) hebben ons duidelijk geholpen, waarvoor velen dank. Met andere woorden; we zijn Chili binnengeraakt en wel op deze manier: Nadat we ons in het tweede grootste meer van Zuid-Amerika (Lago Buenos Aires aan Argentijnse zijde en Lago General Carrera aan Chileense zijde) verfrist hadden (de ene met al wat meer lichaamsbedekking dan den andere), waagden we ons aan de grensoversteek nabij Chile Chico. Hier waren de douaniers echter beter op de hoogte van de formaliteiten dan op het vuureiland (Tierra del Fuego, vorige grensoversteek) en zat er dus niks anders op dan onze slee 180 graden te draaien en een ander plan te smeden. Na een nacht overpeinzen, kwamen we op het idee om het langs de andere kant van dit immense meer te proberen. Een kleine grenspost midden in het Andesgebergte. Zoals we gehoopt hadden, stond de tijd hier inderdaad een beetje stil. Twee jongelingen stonden ons hier op te wachten (te midden van een hoop kippen en andere boerderijdieren) en gaven ons de nodige papieren om Argentinië achter ons te laten en het Chileense grondgebied te betreden. Tussen de twee grensposten in nog snel effe al onze groenten, fruit en vleeswaren verbergen, want deze zijn niet welkom in Chili.

Zo kon onze tocht op de felbegeerde ruta de tierra (onverharde weg) genaamd Carretera Austral eindelijk beginnen!

Dat het de moeite was om te blijven proberen de grens te passeren bleek al vanaf de eerste kilometers. We stuurden onze Falcon door ongerepte bergpassen, waar de eeuwige sneeuw lag te glinsteren in het zonlicht (dat weigerde genoeg warmte af te geven om ons terug aan onze marcel/musculoso te wagen). Na een nachtelijk onweer aan een schitterend meer (bewoond door de Indiaanse grootouders van het monster van Loch Ness.) en de nodige problemen die de stenen, hellingen, bochten en afdalingen onze slee hadden bezorgd, hielden we halt in Coyhaique om zowel de auto als onszelf een upgrade te geven. Dit was tevens de eerste en enige noemenswaardige stad voor de komende 11 dagen/700km. De eerstvolgende nacht sliepen we bij een gaucho (cowboy) waar we aan de rivieroever onze tenten opsloegen en twee gigantische Robalos (vissen) op een houtvuur prepareerden. De volgende dag gingen we op zoek naar de Ventisquero Colgante (Hangende Gletsjer). Hiervoor moesten we door een sprookjesachtig regenwoud waar de varens en mossen samen met de invallende zonnenstralen en riviertjes het ideale elfenland vormden. Een dag later in de madrugada (vroege morgend) besloot onze muffler (geluidsdemper) te exploderen tijdens het in gang trekken van de Falcon met behulp van de vuilkar en moesten we verder over het slechtste deel van de Carretera met enorm veel kabaal. Gelukkig was er in het volgende dorp 'La Junta' (net zoals de Carretera zelf gesticht door Pinochet om Chili meer toegankelijk te maken. Dit deel was immers totaal afhankelijk van Argentinië voordat deze weg gesticht werd) een geschikte lasser die onze oren terug de nodige rust bezorgde. Naarmate we ons meer noordwaarts begaven over de carretera, passeerden we steeds dezelfde (vooral Israelische) lifters die we naderhand al dan niet kamperend langs de kant van de weg vergezelden en die vol lof waren over het 'ontmoeten' van de Falcon-crew (eindelijk begon de auto ons de nodige roem te bezorgen). Tijdens een gigantische asado met ne man of tien kregen we van zo'n bende Israëlies een geweldige tip: vlakbij La Junta konden we termen bezoeken voor een spotprijske. Geweldig relaxerend om na een tiental dagen zonder douche onder een geweldige sterrenhemel in heet water rond te dobberen. Na een week Carretera was het tijd voor iets anders en besloten we te gaan raften op de Futaleufú rivier, één van de hoogst gerangschikte rafting-rivieren op de planeet. We gaven onszelf eerst een dag rust en verzamelde zo´n 80 km verder (over schilderachtige, superslechte onverharde weg) in het dichtsbijzijnde bankkantoor het nodige geld om onze actie te financieren. De rafting zelf begon redelijk stevig waardoor we tijdens de volgende rustige stukken in een soort sloomheid verzeild geraakten. Al dobberend, genoten we van de heerlijke natuur en vergaten we dat sommige rapids (stroomversnellingen) echt wel de nodige arbeid van ons vergden. En als de stuurman (Tano, Italiaan) dan al eens een foutje maakt, vliegen vier van de zes inzittenden over boord. Toch wel effe verschieten om onderwater van rots naar raft gekatapulteerd te worden. Nadat we na een paar minuten iedereen uit het water hadden gevist, terug op adem gekomen waren en de kracht van de rivier niet meer onderschatten peddelden we de raft naar de finish. De laatste kilometers van de Carretera brachten ons in Chaiten. Dit dorp werd enkele maanden geleden bedolven onder het puin door de gelijknamige vulkaan. We kregen allemaal kippenvel toen we tegen zonsondergang een grote witte wolk van achter een bergketen zagen verschijnen (de vulkaan tuft nu al bijna een jaar as uit). Na de schade opgemeten te hebben en de nacht op één van de weinige overblijvende grasperkjes door te brengen, namen we de boot die ons van Chaiten naar Puerto Montt bracht. Dit betekende het definitieve einde van de Carretera Austral, de schoonste weg op onze planeet.

Vanaf nu gaan we op zoek naar warmere oorden aan de boorden van de Pacifische Oceaan, waar we een poging tot surfen zullen ondernemen...