Na een kleine duizend kilometer noordwaarts over de Panamericana gereden te hebben, vaarden we richting de kust van Pichilemu, allicht het bekendste surfersoord van Chili. Hier kwamen we terecht in een Mediterraans landschap, wat een enorm verschil was met de groene natuur uit het Zuiden. Het blauw in het landschap kwam niet meer van bergriviertjes, maar van de ijskoude Stille Oceaan. Vanop de zandwegen (waar onze Falcon bijna zijn zegen gaf) door naaldbossen in de cordilleras (kleine bergen) werden we verrast door uitzichten op prachtige surfersbaaien met gigantische golven, die tot grote verbazing van Tom door niemand getrotseerd werden. Ne meevaller dat het drukke seizoen voorbij was, de prijzen waren serieus gezakt waardoor we ons voor een paar dagen konden nestelen in een gezellige cabaña (nen bungalow), en dat deed goed na meer dan een maand rondtrekken en slapen in de tent. Eens temeer omdat we elke dag afgemat werden door het surfen, man da is vermoeiend! Na vijf minuten peddelen beginnen uw armen al te wegen, en dan moet ge u nog weten op te drukken als ge de goeie golf gevonden hebt. Met andere woorden; vaak hebben we niet rechtgestaan op de plank in die drie dagen, maar toch was't echt heel plezant: 'rustig' ronddobberen op de golven waarvan de kracht u elke keer opnieuw versteld doet staan.
De volgende halte was Valparaíso, wa was da?!! Echt een paradijs. Het plan was om er nen dag of drie te blijven en dan wat noordelijker nog een paar dagen te gaan surfen, alvorens Argentinië terug binnen te bollen. Na een paar dagen werd er echter meer gesproken over wonen in Valparaíso dan over verder reizen. Het was liefde op het eerste gezicht. Er is zoveel in die stad om van te houden: duizenden gekleurde huisjes op heuvels vanwaarop ge prachtige panorama's te zien krijgt over de baai en de rest van de stad, omhoogkrullende straten en steegjes die met elkaar verbonden worden door trappen die overal opduiken (wat een enorme verrijking is na het typische, saaie dambordpatroon in praktisch alle andere steden in Chili en Argentinië), prachtige graffiti in allerhande stijlen, massa's gezellige goedkope café's met goeie (live)muziek, straatverkopers met typische artesanía en ten slotte heel veel interessante (artistieke) mensen. Na een stevige uitgaansweek - wa wilde als ge zolang in de natuur gezeten hebt en ge komt dan in zo'n stad terecht - met overnachting in ne jeugdherberg in't historische centrum (waar we konden ‘ontbijten' op het terras met zalig uitzicht), werden we door locals uitgenodigd om bij hen te overnachten voor de rest van ons verblijf. Zo verhuisden we dus naar de andere kant van't stad, naar een klein houten huisje op nen berg, compleet met moestuintje en zelfgemaakte schilderijen. Te bereiken via nen trap die ge liever achterwaarts wilt beklimmen om meer van het zicht over één van de langste avenidas van de stad te kunnen genieten. 's Nachts dronken we Piscola (typische Chileense longdrink) op het dak waar dit zicht verrijkt werd tot een volledige 360? -ervaring met meer lichtjes dan sterren. Overdag kuierden we rond in dit (wat minder mooie) deel van de stad, waar het dagelijks volstond met marktkraampjes die de vissen, zeevruchten en groenten weggaven tegen spotprijzen. Zo verlekkerden we ons aan 50 krabben tegen 1.3€, en ne kilo kiwi's voor 15eurocent.
Na twee weken verlieten we de stad met pijn in het hart, om zeker ooit nog terug te komen. Beiden zaten we met heel rare gevoelens, naast het afscheid van Valpo en de mensen die we daar leren kennen hadden, was dit tevens het afscheid van de Aussies (den blonde (Tom) ging duiken bij een vriendin in Honduras, den andere (Brett) keerde terug naar Londen om te gaan werken en daarna ne rondreis te maken in Europa, met de bedoeling om in de zomer met Noyens en co in't Balatonmeer te gaan dansen) waarmee we meer dan twee maanden aan't rondreizen waren. Daarenboven zouden we die dag voor de eerste keer in bijna vijf maanden tijdelijk onze eigen weg gaan. Raar. Dieje van Retie ging met de bus naar Mendoza om iemand uit Buenos Aires te ontmoeten (drie maanden eerder ontmoet in Rosario), dieje van Kastel zou met de Falcon naar Santiago de Chile rijden om daar bij een rijke familie met zwembad te logeren (contact uit Torres del Paine). Het plan was om elkaar een weekske later in Mendoza terug te ontmoeten...
Hoe dit verliep lees je in de volgende aflevering van dit 'maandelijks' magazine.
Chau Boludos!